Château

Zoals elk jaar hebben we ook nu geen plannen voor onze vakantie. De eerste week lekker een beetje uitrusten, dagje weg, een nachtje in een hotelletje op de Utrechtse heuvelrug, kortom gewoon lekker vrij zijn en doen wat je wilt, zoals dat heet.

Maar de maandag van de tweede week zijn er dan toch kriebels om even weg te zijn, andere sfeer te proeven en op reis te gaan. Onze keuze valt op Frankrijk, meer specifiek een weekje Bretagne. Dus chambre d’hote geboekt voor vijf nachten en een nachtje Normandië op de heenreis, zodat we een rustige start en een reis in etappes hebben.

In Normandië vinden we een goed ogend château voor de dinsdagnacht, want als wij iets in onze kop hebben gaan we ervoor en dus maandag bedenken dat we dinsdag gewoon gaan. Ach, en een nachtje denken dat je kasteelheer en –vrouwe bent is toch leuk in de vakantie….

Bij aankomst blijkt dat het hotel in een dorpje ligt dat bestaat uit een stuk of vijf boerderijen en een straatje huizen van nog geen tweehonderd meter. De hotelgasten verdubbelen de bevolking zeker op drukke dagen. Een prachtige oprijlaan en een groepje kippen onder aanvoering van een haan begroet ons en geeft ons een welkom gevoel. Dat is ook zo bij de receptie. Een allervriendelijkste dame weet direct wie we zijn en dat we in “Maison Prairie” worden gestationeerd. Ze duikt in een doos met sleutels en vist daar de gezochte “clé” uit op. Na een kort telefoontje gaat ze ons voor naar het huisje op de prairie. Met recht een prairie; we hebben een petieterig onderkomen op een veld waar een boomgaard in aanleg is. Iets verderop is nog een fundering zichtbaar van wat vast nog een petit maison moet worden. Madam vertelt dat de bar geopend is voor een drankje.

Zodra  we ons een beetje gesetteld hebben in de boomgaard, gaan we voor een drankje richting bar in het château. Madam is aan de telefoon, er staan mensen voor de balie en de bar is leeg…., zowel voor als achter de bar. De dame van de receptie rent even naar binnen, pakt iets en zegt dat ze er zo aankomt, “even de nieuwe gasten helpen”. Ik vraag haar of ze soms ook de kamers schoonmaakt. Het is een grapje, maar ze antwoord dat ze dat inderdaad in drukke tijden ook doet. Het wachten is op het inchecken, wegbrengen van de gasten, nog een telefoontje afhandelen, weer mensen aan de balie, ondertussen nog een order voor roomservice. Ook de verse nieuwkomers komen verreist voor een drankje de bar binnen. Gelaten wachten we met elkaar of er nog iets gaat gebeuren. We bladeren de drankkaart eens door en zoeken een lekker aperitief uit. Als de dame van de receptie/telefoon/bar/roomservice in de gelegenheid is, bestellen we ons drankje. “Dat heb ik niet”, zegt ze gedecideerd. “Oh, het staat wel op de kaart, mevrouw”, zeg ik voorzichtig. “Als het op de kaart staat, moet ik ‘t hebben!” en ze duikt onder de bar in de koeling. Na veel gerommel wordt ons een Pinot des Charentes geserveerd en we vertrekken dorstig naar de stoeltjes in het gras onder de bomen.

Na dit aperitief en een koud glas water komt er een dame aan onze tafel om ons alvast met een amuse te verblijden, we hebben toch voor het diner gereserveerd? Ja, want de keuken staat goed aangeschreven weten we van internet en in het dorp niets te vinden dus, ja  we hebben gereserveerd. We lepelen de garnalen in iets te veel saus gewillig en hongerig op, nadat we een flesje wijn en water voor aan tafel besteld hebben.

Als we binnenkomen voor het diner komt er een gerant op ons af. Hij is nogal direct, weinig voorkomend en lijkt geen tegenspraak te dulden. We worden in zijn snelste Frans gevraagd of we een aperitief willen en voor we het weten maakt hij van ons in ‘t Engels gestamelde “dat we al een wijn besteld hebben”, dat we een witte wijn willen. Dus een glas en een fles op tafel en we lachen een beetje suf. Al snel blijkt dat de gerant geen woord Engels spreekt, althans doet alsof en niet geïnteresseerd is in een stelletje sukkels uit  Les Pays Bas. Met de arrogantie van een haan stapt hij parmantig door de eetzaal, gooit ons nog een amuse voor en pikt het niet als we zeggen dat we er al een gehad hebben: “Voor u!” Hij zegt nog net niet dat we onze mond open moeten doen om het naar binnen te schuiven.

Was ons die middag de inefficiëntie van de receptie/telefoon/bar/roomservice-dame al opgevallen, ze loopt ook bij het diner weer rond… De gerant kan door de dames duidelijk gemist worden: zij rennen rond, zijn druk, vriendelijk en doen hun best en hij stapt wat rond en verschuift wat, maar communiceert niet. Als hij ook elders iets brengt dat duidelijk niet de bedoeling is, zien we de dames hun schouders wat ophalen en herstellen wat er te herstellen valt. Opeens valt het oog van mijn echtgenoot op de serveerdoek van de gerant en we schieten samen in de lach: als een soort wapperend uithangbord hangt die doek uit de zak van zijn jasje te bengelen. En als hij hem er even later uithaalt, om ergens iets te brengen, trekt hij de voering van zijn zak binnenstebuiten en vlagt rustig verder. Een haan die eruit ziet als een persiflage van zichzelf, stapt met een arrogante blik door de eetzaal, zich niet bewust van zijn komische uiterlijk en ridicule verschijning. Voor ons zijn madam en de gerant verworden tot Sybel en Basil Fawlty, want eigenlijk leek ons verblijf in Château Cocove  veel op kijken naar een aflevering van Fawlty Towers.

Over gretalugtmeier

Schrijft gedichten en proza over wat haar raakt. Uitgaand van een beeld, maakt ze schilderijtjes van woorden. Thema's die het leven raken.Verwondering over alles wat beweegt. Gefascineerd door wat mensen drijft. Motto: een mens wordt een mens door andere mensen.
Dit bericht werd geplaatst in komisch, Korte verhalen, Mensen, Proza en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Château

  1. al lezend gingen mijn gedachten uit naar Fawlty Towers, leuke schets! Ik denk dat het halve dorp op je chateau werkt

  2. janbontje zegt:

    Heerlijk verhaal… en je kan inderdaad niet boos worden in zo’n situatie. Goed geschreven!

  3. Dank, fijne reactie van collega bloggers 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s