Categorie archief: Verwondering

Aanpassingsvermogen

Ik vermag me aan te passen mijn vermogen te vergaren mezelf een beetje te sparen loop ik met jou in jouw pas tesaam nog ver te gaan mag ik met jou sparren draag ik jouw ring vermeng ik mij met … Lees verder

Geplaatst in dichtopdracht, Gedichten, Verwondering | Een reactie plaatsen

Herfst

Strijkers laten hun strijkstok dansen op het ritme van de herfst. Her en der ontspringt een fijne bergstroom aan het stevige basalt. Zodra het klaterende water zich met lucht vermengt ontluiken de bellen.   Bellen die uiteen spatten op de … Lees verder

Geplaatst in Gedichten, Verwondering | Een reactie plaatsen

Ode aan de vriendschap

Soms kom je iemand tegen die je eigenlijk altijd al kende. Gewoon omdat je verbonden bent. Niet fysiek of door een achtergrond, maar een soort gevoel van thuis zijn, vertrouwen en  herkenning. Je praat gemakkelijk over elk denkbaar onderwerp, voelt … Lees verder

Geplaatst in Verwondering | 4 reacties

Mag het ietsje meer zijn?

Hoe zeg ik nou precies wat ik bedoel? Nee sterker, hoe krijg ik precies wat ik wil. Ik bedoel: wat kan ik doen om ons af te stemmen op elkaar. Hoe zorg ik dat jij hoort wat ik wil zeggen. … Lees verder

Geplaatst in Verwondering | 1 reactie

Beeldende herinnering

Ik sta aardappelen te schillen, zet een komkommer in het zuur en ben even terug in Friesland tijdens een van mijn jaarlijkse logeerpartijen. Ik denk aan een oude tante, de tante van mijn moeder om precies te zijn. Zo’n tante … Lees verder

Geplaatst in Verwondering | 1 reactie

Verkwikking

Een bron om je aan te laven, een poel om in te plonsen, een ijsje om aan te likken of gewoon een glas water, koel en helder verkwikkend water. Het is warm de laatste dagen, we puffen en steunen er … Lees verder

Galerij | Een reactie plaatsen