Verhulde liefde

Io en de Wolk, Nic Jonk

 

 

 

 

 

 

In de tuin der lusten

middenin het polderland

tussen water en boerenlanderijen

drijven wolken lustig over,

weerspiegeld spel in bronstig brons

 

Gegrepen door schoonheid,

betoverd door charme,

verleid tot het zoete minnen.

De god van de Olympus

voorbeeldig en machtig.

 

In een wolk verhult

de godheid zijn

ontluikende liefde,

angstig voor de toornige

vingers van zijn koningin.

 

Io en Zeus:

liefdesdans van de goden

in nevelen gehuld,

intens verstrengeld

samen gesmolten tot een.

 

© Greta Lugtmeier

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Ode aan de vriendschap

Soms kom je iemand tegen die je eigenlijk altijd al kende. Gewoon omdat je verbonden bent. Niet fysiek of door een achtergrond, maar een soort gevoel van thuis zijn, vertrouwen en  herkenning. Je praat gemakkelijk over elk denkbaar onderwerp, voelt dat je alles mag zeggen, alles mag denken en alles mag vragen. Je mag open staan voor wat zich aandient en kunt je eigen verleden, beperkingen en pijn achter je laten, om nieuw te zijn voor dit moment en deze vriendschap.

Afgelopen week ontmoette ik een dame, die ik alleen via korte openbare berichtjes ken. Eigenlijk kenden we elkaar helemaal niet en toch: bij de eerste blik was er een gevoel van thuis zijn bij elkaar. Elkaar eens diep in de ogen kijken en weten, dat je elkaar kent en eigenlijk altijd al gekend hebt.

Sinds deze ontmoetingen vraag ik me af hoe dat toch kan: je thuis voelen bij elkaar. Hoe vaak is me dat zo concreet overkomen? Wat heb ik nodig om me zo te voelen en wat zou die ander daarvoor nodig hebben?

Vol vertrouwen open staan voor het moment en wat we daarin tegen komen. Op een pad dat we samen lopen, in het gesprek waarmee we elkaar verkennen, de ontdekking van gemeenschappelijke dingen. Onbepalend voor de vriendschap, maar wel fijn om te delen, blijk je een verleden te delen.

De ontmoeting van vorige week was de eerste in onze toekomst als vriendinnen. We verkennen verder in de wetenschap dat we vertrouwd zijn en veilig en alles mogen vinden en zeggen. Vriendschap in wording, gewoon omdat het mag….

Geplaatst in Verwondering | 4 reacties

Labyrinth

Van binnen naar buiten

onbegrensde ontwikkeling

beweging rond de kern

gestuurd door wat van binnen leeft

 

Van buiten naar binnen

open voor wat zich aandient

bijdrage aan het zelf

ontvangen met open armen

 

Geven aan de omgeving

krijgen wat de kosmos beweegt

tango van dit leven

gevangen in dat ene beeld.

© Greta Lugtmeier

Geplaatst in Gedichten | Een reactie plaatsen

Herinneringen

Dwarrelend als een blad

in de herfst

knisperend aanwezig

soms even stil

dan weer dartel

voortrollend

 

Vaag als mistflarden

in de ochtend

doorschijnend en

mystiek

ongrijpbaar

en tastbaar tegelijk

 

Overdonderend als stormwind

in februari

verborgen in de krochten

van gedachten

onvindbaar soms

dan weer wakkerend

 

Koel als weerspiegeld blauw

in de winter

helder op de achtergrond

scherp getekende lijnen

strakke kaders

rondom het bestaan

 

Donker als schaduw geworpen

in de zomer

zwoele dromen mengen

zich met werkelijkheid

vertekende weerspiegeling

altijd voor je uit

© Greta Lugtmeier

Geplaatst in Gedichten | 3 reacties

Mag het ietsje meer zijn?

Hoe zeg ik nou precies wat ik bedoel? Nee sterker, hoe krijg ik precies wat ik wil. Ik bedoel: wat kan ik doen om ons af te stemmen op elkaar. Hoe zorg ik dat jij hoort wat ik wil zeggen.

Een woordje kan er zo toe doen! Zeg ik dat ik me vooral richt op correcte communicatie, kan ik daarmee de oplettende luisteraar naar elk foutje leiden. Want kan ik het eigenlijk niet goed? Zeg ik dat ik de waarheid in pacht heb? Of zeg ik dat de ander niet goed luistert? Wat impliceer ik nou weer…

Die slager die doet het zo slecht niet: die vraagt gewoon of het iets meer mag zijn. Raar trouwens: het is nooit minder.

© Greta Lugtmeier

Geplaatst in Verwondering | 1 reactie

Beeldende herinnering

Ik sta aardappelen te schillen, zet een komkommer in het zuur en ben even terug in Friesland tijdens een van mijn jaarlijkse logeerpartijen. Ik denk aan een oude tante, de tante van mijn moeder om precies te zijn. Zo’n tante met een rechte rug, een stoere blik en een grote knot met een vlecht erom heen: een fier mens.

Ik zie haar nog lopen en fietsen: rechtop in de Friese wind, een vrouw als een vesting: je kon er altijd op bouwen. Op een morgen was de knot er nog niet toen ik in de keuken kwam en zag voor het eerst de kwetsbaarheid. Jonger en toegankelijker leek ze. Ik zou haar nog wel eens willen zien in die kwetsbaarheid.

© Greta Lugtmeier

Geplaatst in Verwondering | 1 reactie

Gewonnen

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik doe mee in de postcodeloterij. Niet omdat ik denk iets te winnen, maar voor het geval er in mijn postcode een prijs valt. Want je zult toch niet meedoen als de … Lees verder

Galerij | 3 reacties